De thuiszorg van Zorggroep Meander geeft meneer (76) en mevrouw Stuut (74) uit Winschoten rust in een periode waarin veel veranderde. Na dertig jaar thuiszorg van Oosterlengte nam Zorggroep Meander afgelopen zomer de zorg over. Mevrouw Stuut: “We moesten loslaten wat we lang gewend waren, maar het is fijn dat de zorg blijft.”
Voor meneer en mevrouw Stuut stond één ding vast: de zorg moest doorgaan. Het besluit van Oosterlengte om te stoppen met de thuiszorg maakte veel los. “Het afscheid viel zwaar,” vertelt mevrouw Stuut. “De Verzorgenden kwamen hier al jaren over de vloer. Ze kenden ons leven!” In die periode nam Zorggroep Meander contact op met de vraag of zij de thuiszorg konden overnemen. “Dat gaf me rust,” zegt mevrouw Stuut. “We hebben die zorg nodig en kunnen niet meer zonder. Dan is het fijn als iemand zegt: maak je geen zorgen, wij staan voor jullie klaar.”
Zorg is voor het echtpaar geen bijzaak. Meneer Stuut heeft COPD, de ziekte van Lyme en sinds kort dementie. Mevrouw Stuut kampt met artrose en scoliose en kan haar handen niet goed meer gebruiken. “Dit is ons dagelijks leven,” zegt ze. “Zorg is geen extraatje, maar iets waar we elke dag op vertrouwen en op moeten kunnen rekenen.”
Het is fijn om te horen dat mijn man zich op zijn gemak voelt. Dat geeft mij rust, en dáár begint voor mij het vertrouwen.
Wennen aan nieuwe gezichten vraagt tijd
De overstap naar Zorggroep Meander vroeg gewenning aan nieuwe gezichten. “Ineens kwamen er andere Verzorgenden over de vloer,” vertelt mevrouw Stuut. “Dat vond ik moeilijk. Ik vertrouw niet zomaar iedereen.” Ze is daar open over. “Door wat ik in mijn leven heb meegemaakt, vertrouw ik mensen niet vanzelf. Ik ben voorzichtig met wat ik vertel. Eerst kijk ik: wie ben je, hoe ga je met ons om en kan ik je vertrouwen?”
Gaandeweg kwam er meer rust. De Casemanager dementie en Wijkverpleegkundige kwamen samen langs. “De Wijkverpleegkundige weet veel van dementie en is betrokken bij het Alzheimercafé. Ze begrijpt hoe het is om te leven met iemand die langzaam verandert. Ze laat me voelen dat ik er niet alleen voor sta en ik altijd met mijn vragen bij haar terechtkan.”
“Daar begint voor mij het vertrouwen”
Ook meneer Stuut voelt zich gezien. “De nieuwe Verzorgenden helpen me goed,” zegt hij. “Ze zijn rustig en jagen me niet op. Door mijn COPD word ik snel benauwd en daar houden ze rekening mee.” Als praten even niet lukt, is dat geen probleem. “‘Rustig aan,’ zeggen ze dan, en wachten tot ik weer op adem ben. Ik wil bij het wassen en aankleden nog zoveel mogelijk zelf doen, en daar hebben ze geduld voor.” Met een glimlach voegt hij toe: “En er is ruimte voor een grapje, want dat hoort erbij en maakt hun bezoek een stuk leuker.”
Mevrouw Stuut hoort haar man vanuit de kamer regelmatig lachen. “Dan heeft hij lol met de Verzorgenden. Het is fijn om te horen dat mijn man zich op zijn gemak voelt. Dat geeft mij rust, en dáár begint voor mij het vertrouwen.” Na een korte stilte: “Soms zou ik dingen willen bespreken die me bezighouden,” zegt ze, “maar dat durf ik nog niet goed. Het heeft tijd nodig, maar dat komt vast goed.”
Samen vooruitkijken, met zorg dichtbij
Voor de toekomst staan meneer en mevrouw Stuut op de wachtlijst voor een aanleunwoning. “Dan is de zorg dichtbij,” zegt mevrouw. “En krijg ik meer ondersteuning voor mijn man als hij verder achteruitgaat.”
Tot die tijd is de thuiszorg van Zorggroep Meander een belangrijke steun. Meneer Stuut vat het nuchter samen: “Ze doen wat ze beloven.” Voor mevrouw Stuut is dat precies waar het om gaat: “Vertrouwen groeit niet in één dag,” zegt ze. “Het heeft tijd nodig en ontstaat doordat mensen doen wat ze zeggen. Het is wennen, maar we komen er samen wel.”